Ο τελευταίος δελφικός χρησμός

Είπατε τω βασιλεί· χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά.
Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνην,
Ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ. (1)

Πέστε του βασιλιά
πως ρήμαξε η περίλαμπρη αυλή,
ο Φοίβος πιά σκέπη δεν έχει
ούτε και δάφνη ο μάντης του.
Έπαψε η πηγή να τραγουδά
και το νερό που πριν κελάρυζε
έχει σωπάσει τώρα. (2)

Ο υποτιθέμενος τελευταίος χρησμός του μαντείου των Δελφών προς τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, όταν ρωτήθηκε για την επαναφορά της εθνικής θρησκείας που μεθόδευε. Έχει αμφισβητηθεί το κατά πόσο είναι ακριβής αυτή η παράδοση, που έτσι κι αλλιώς παραδίδεται από χριστιανούς συγγραφείς, πάντως οι στίχοι παραμένουν ένα λαμπρό δείγμα λακωνικού, γεμάτου εικόνες, νοήματα και συμβολισμούς επιγράμματος.

1. Φιλοστόργιος, Εκκλησιαστική Ιστορία (από Καρπόζηλος Α., Βυζαντινοί ιστορικοί και χρονογράφοι, τ. Α’, σελ. 295)
2. η μετάφραση του Τζίμη Παπανικολόπουλου (από Παπανικολόπουλος Τ., Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, εισαγωγή, σελ.23)