Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις. (1)

Γραμμένο για τον Μάρκο Αντώνιο, που νικημένος στη ναυμαχία του Ακτίου πολιορκείται πλέον στην Αλεξάνδρεια από τον Οκταβιανό, το ποίημα αυτό είναι ένα από τα γνωστότερα του Καβάφη.

Η υψηλή σύλληψη και η εκφραστική τελειότητα εξυψώνουν το ποίημα από το χαλαρό ιστορικό του υπόβαθρο και το ανάγουν σε διαχρονικό και αναφαίρετο κύκνειο άσμα συνοδό κάθε προαναγγελθέντος θανάτου.

1. Καβάφη Κ.Π.,  Ποιήματα, τ. Α’, σελ. 20